Автор: Габолаев Заурбек
ЗАБЫТЫЙ АУЛ
РОХ ХЪÆУБÆСТÆ
Зыбыты рох… Æнус дзы нæй цæрæг –
Хæххон хъæубæстæ уазал мигъы тайы…
Æмырæй ма зæронд лæджы æндæрг
Йæ нарæг уынгтыл абон дæр æруайы.
Йæ цæстæнгас фырæфхæрдæй дæрзæг…
Æрбады лæг йæ хæдзары къæсæрмæ –
Уый хъахъхъæны йæ фыдæлты уæзæг…
Куыд æрхæсса йæ ныууадзын йæ сæрмæ?!
Рæхысы цæгтæ ацахуырста згæ –
Фæцух и къона Сафайы хъæрмадæй…
Æрлӕсы русыл цæстысыг хъуызгæ,
Куы рацæйзынынц ивгъуыд бонтæ дардæй…
Лæджы фидæн уæд фарнхæссæгау зынд,
Йæ цард фыхти пæлхъ-пæлхъгæнгæ хæхбæсты!..
Ныр та хуыст у цæджджинаджы** бын зынг,
Æдых фæнык ма баззади йæ фæстæ…
Зыбыты рох… Æнус дзы нæй цæрæг –
Нæ хъæубæстæ æгъатыр дуджы тайы…
Æрмæст фыдæлты рухс фарны æндæрг
Йæ фенгæйæ нæ цæстытыл фæуайы…
Совсем забыт… уж век, как обезлюдил —
Тает в холодном тумане горский аул…
Лишь старика беззвучный призрак
И сегодня ходит (спускается) по его узким улочкам.
Взгляд его от больших обид шершавый (жесткий)…
Садится дед у своего порога —
Он охраняет родину отцов…
Как может он ее оставить?!
Окрасила ржавчина звенья цепи (имеется ввиду надочажной цепи, имеющей сакральное значение для осетин и обозначающее род)
Тепла Сафа* лишился дом (очаг)
Сползает по щеке тайком слеза
Когда издали всплывают прошлого дни…
Будущее человека тогда представлялось несущим счастье
И жизнь в горах бурля кипела!..
А сейчас погас огонь под котлом
Взамен остался лишь бессильный пепел…
Совсем забыт… уж век как обезлюдил —
Аул наш тает в беспощадную эпоху…
Лишь призрак светлого счастья отцов (предков),
Его (село) увидя, предстает перед глазами…
